Harun Beka u lind më 3 qershor të vitit 1951, në një familje të varfër por shumë bujare, familje tipike shqiptare. Ishte njeri nder 12 bijtë e bijat e baba Nebihut dhe i nënë Hamides. I rritur në varfëri por i rrethuar me një dashuri te veçantë prindërore, Haruni, në familjen e tij u rrit i shëndetshëm dhe shumë i shkathët.
Shkollën fillore dhe te mesme e kreu ne Mitrovice. Ne vitin 1972 pasi kreu një kualifikim për gjeologji ne Lubjane u largua për kushte me te mira ne Gjermani.
Pas shpërthimit te Demonstratave te lavdishme te vitit 1981 Haruni qe ne atë kohë shkonte neper tubimet dhe demonstratat e organizuara ne mbështetje te rinise dhe popullit shqiptar. Në këto dhe manifestime te kësaj natyre Haruni njohu edhe Kadri Zekën, person i cili tek ai la mbresa te jashtëzakonshme. Qe nga kjo kohe për Harunin çdo gjë tjetër ishte dytësore, vetëm lufta ne mbrojtje te interesit dhe çështjes kombëtare ishte motoja e tij.
Ne një tubim, ne qershor te vitit 1983 ne Sunden tç Gjermanisë, përfaqësia jugosllave kishte organizuar nje salle ne te cilën përveç shfaqjes se një filmi, do te propagandohej edhe jeta e shqiptarëve në Jugosllavi. Ne këtë tubim ishte i dërguar edhe konsulli e vicekonsulli i cili rastësisht ishte shqipfoles por me shpirt jugosllavi. Haruni duke qene i vetëm ju kishte dërguar mesazh organizatoreve se nuk do te le të flasë.
Harun Beka i njohu dhe e njohën gati te gjithë personalitetet relevante ne mërgatë. E kishte shoke te mirë, Enver Hadrin i cili u vra ne Bruksel nga UDB-ja, madje e motra e tij pas vrasjes se Enverit i thoshte Harunit se tani e tutje ti je vellai im, edhe per arsye se Haruni sikurse edhe Enveri mbante mjekër.
Haruni ishte i prere, dhe nuk i duronte njerëzit e pa kurriz e te luhatshëm. Ne një takim te rastësishëm ne Dyren, ku ishin mbledhur shume shqiptare e i shprehnin fjale miradie ish udheheqsit te larte te Lidhjes Komuniste te Jugosllavise Azem Vllasit, Haruni u ngrit e i tha: Shih ketu, Azem Vllasi, mos mendo se vetëm pse u burgose 2 muaj u bëre patriot, ti ishe ai qe serbët te shfrytëzuan deri ne maksimum.
Krismat e para kundër Serbisë, qe filluan si atentate, Haruni i priti si sihariqin me të mire qe mund ti vinte nga Kosova. Rritja e këtyre krismave dhe shndërrimi i tyre ne UCK ishte gëzimi me i madh i tij. Haruni thoshte shpesh, vetëm me djeg shkaun me barot, ateherë fitohet liria.
Qe nga kjo kohe, Haruni u përqendrua me tere qenien ne ndihmën e kësaj lufte te lavdishme, deri sa edhe u be pjese e saj. U mor shume edhe me organizimin dhe percjelljen e mërgimtareve te shumte qe u kthyen e i dolën zot vendit te vet, pastaj ishte nder kryesoret nga Partia Revolucionare Shqiptare qe drejtonte furnizimin e UCK-së nga Shqipëria.
E gjithë kjo Harunit nuk i dukej mjaft, prandaj qe në pranverën e vitit 1998 kishte kërkuar qe te rreshtohej ne radhët e UCK-se, kërkese e cila ne fillim ju refuzua. Me muaj te tere Haruni ne çdo takim te vetmen gjë qe shtronte ishte kërkesa qe ai te lejohej te radhitet ne njësitet e UCK-se.
Ne verën e vitit 1998, jo për fajin e tij, dështoi hyrja ne Kosove për arsye te problemeve ne komunikim, dhe kjo u shty deri ne dimrin e po atij viti, kur Haruni u bashkua me shokët e tij te frontit. Ishte fat i tij qe te operonte ne piken strategjike te Koshares, ne betejën më te vështirë por te lavdishme te Ushtrisë Çlirimtare te Kosovës, kur për here te pare u thye kufiri artificial ne mes Shqipërisë dhe Kosovës.
Ditën e 11 Prillit 1999 Kosovës do t´i rritej lavdia me trimëritë e trimave sypatrembur si Sali Ceku, Agim Ramadani, Rrahman Tafa e Harun Beka, të cilët me heroizmin e tyre u bene shembull se si duhet luftuar dhe vdekur per Shqipërinë. Lajmi për rënien e Harunit i tronditi te gjithë, por edhe i bëri krenar të gjithë ata që e njohën dhe që e kishin shok të idealit.
