Nëse keni menduar ndonjëherë se si do të ishte të jetonit në vendin më të largët dhe të izoluar në botë, duhet të shkoni në ishullin e quajtur Edinburgh.
Ai vendi më i largët është në një vend ku nuk ka krim, fëmijët vrapojnë të shkujdesur ku të duan, ushqimi nuk importohet dhe nuk ka pothuajse asnjë sinjal celulari, transmeton FrontOnline.
Ky komunitet disi utopik ekziston realisht sot dhe ka pak më pak se 300 banorë.
Një pikë në mes të Oqeanit Atlantik, vullkani aktiv që krijoi ishullin Tristan da Cunha është sot vendi më i izoluar dhe më i largët i banuar në botë.
Qyteti kryesor dhe i vetëm në ishull quhet Edinburgh i Shtatë Deteve dhe në shumë mënyra është një vend vërtet unik.
Vendi më i afërt i populluar është Cape Town, është 2800 kilometra larg
Edinburgu i Shtatë Deteve është një nga territoret britanike jashtë shtetit, megjithëse është pothuajse dhjetë mijë kilometra larg vendit amë. Qyteti më i afërt është Cape Town në Afrikën e Jugut.
Është rreth 2800 kilometra larg tij dhe lidhet me të nga një linjë transporti që kalon një herë në javë.
Udhëtimi zgjat gjashtë ditë dhe është mënyra e vetme për të arritur në ishull, pasi Tristan da Cunha nuk ka aeroport apo pistë ajrore.
Një numër i vogël banorësh, sipas të dhënave të fundit janë rreth 275, jetojnë një jetë të qetë fshati. Të gjithë e njohin njëri-tjetrin dhe nuk i mbyllin dyert e shtëpive se nuk ka krim.
Qyteti i Edinburgut u themelua në 1816 nga rreshteri William Glass, pasi Britania e Madhe aneksoi territorin e ishullit Tristan da Cunha.
Britania mbajti një garnizon ushtarak në këtë ishull dhe disa ishuj përreth, të cilët qëndruan atje deri në fund të Luftës së Dytë Botërore.
Vendi u emërua pas Princit Alfred, Duka i Edinburgut, për nder të vizitës së tij në ishull në 1867.
Vendi më i largët dhe i izoluar i banuar në botë nuk ka krim, sinjal celulari apo ushqim të importuar 1
Nuk ka hotele në ishull, por turistët marrin akomodim me familjet lokale pas një njoftimi.
Si është jeta sot në ishullin më të largët dhe më të izoluar në botë? Në ishull ka një port të vogël, një kishë, një shkollë dhe një zyrë postare.
Kanë një rrugë që lidh vendin me arat me patate . Ka pak makina në ishull, ato pothuajse nuk përdoren kurrë, dhe njerëzit transportohen me një minibus të quajtur “fletues patate” kur është e nevojshme.
Dega kryesore e ekonomisë është gjuetia, mbarështimi dhe eksporti i gaforreve, i njohur si karavidhe tristan. Secila prej tetëdhjetë familjeve ka tokë që kultivon, kultivohen kultura të ndryshme, kryesisht patate.
Është interesante se ishulli nuk importon ushqime, por banorët hanë vetëm atë që kapet dhe rritet në vend.
Sot ata po i drejtohen gjithnjë e më shumë turizmit, por sipas rregullave shumë të përcaktuara qartë. Gjegjësisht, në ishull nuk ka hotele, restorante apo infrastrukturë turistike.
Ata që duan të vijnë duhet të regjistrohen në administratën e ishullit muaj dhe nganjëherë një vit përpara. Më pas ata miratohen dhe gjejnë strehim me një nga familjet vendase.
Të gjitha opsionet janë të listuara në faqen zyrtare të internetit, e cila gjithashtu përfshin një adresë emaili që duhet të regjistrohet paraprakisht.
Vendi më i largët dhe i izoluar i banuar në botë nuk ka asnjë krim, sinjal celulari apo ushqim të importuar 2
Vendi më i largët nuk ka sinjal celular dhe interneti është i ngadaltë
Në ishull, nëse arrin ta arrish sipas këtyre rregullave strikte, lëviz në këmbë sepse gjithçka është afër dhe nuk ka nevojë për transport.
Bar Albatros është e vetmja kafene apo pub në ishull, por ka orar shumë fleksibël pune dhe është e vështirë t’i besosh shërbimeve të tij.
Kjo është arsyeja pse shumica e vizitorëve hanë në shtëpitë e nikoqirëve ku kanë qëndruar. Harrojini celularët në ishull!
Nuk ka sinjal, por ka një kabinë telefonike në postë. Ka një sinjal interneti dhe është e mundur të përdoret interneti në kompjuter, por përdor një lidhje satelitore dhe transferimi i të dhënave është shumë i ngadaltë.
Prandaj, një pushim në këtë ishull të pazakontë është me të vërtetë një pushim nga qytetërimi, teknologjia dhe turma që na rrethon
