Shkruan: Albina Dajaku:
Vajza e re nga Fushë Kosova, ajo që la pas bankat e shkollës, dëshirën për mjekësi, kursin e frizerisë dhe ëndrrat e tjera e u bë pjesë e historisë së sakrificës për liri.
Më 27 mars 1989, vetëm katër ditë pasi kishte mbushur 16 vjet, Shukrije Obërtinca nga Lismiri i Fushë Kosovës u vra nga forcat serbe gjatë demonstratave në Prishtinë. Asaj qe iu ndërpre ëndrra e madhe për lirinë e Kosovës dhe heqjen e robërisë, sot përkujtohet përmes një rruge që mban emrin e saj në Fushë Kosovë.
Ndonëse ishte nxënëse e shkëlqyeshme dhe e dhënë pas librave, Shukrija ishte edhe krahu i djathtë i të atit në bujqësi. Po ashtu kishte një lidhje të veçantë me gjyshin e saj, me të cilin shpesh diskutonte për politikë, që ishin temat e saj të preferuara.
Motra e saj, Lumnije Obërtinca, kujton rrugën nga Lismiri drejt Prishtinës kur Shukrija së bashku me të, vëllain e disa të afërm u nisën për në demonstratë duke folur e qeshur.
“Sapo mbërritëm në rrugën “Ilir Konushevci”, dëgjuam të shtëna armësh drejtuar turmës”- thotë ajo.
Lumnija gjithashtu përshkruan momentin kur e motra iu qëllua dhe vdiq në duart e saj.
“Kur i kam parë plumbat si breshër, nuk e di qysh s’janë vrarë më shumë njerëz. Kam vrapuar pas saj, kur ajo u qëllua. Shkova menjëherë, ia kapa kokën dhe ja vendosa në prehër timin. Shukrija më shikoi vetëm një herë, gjaku i rrodhi dhe i mbylli sytë. Më vdiq në duart e mia”- thekson motra.
Në kujtimet e familjarëve, Shukrija mbahet mend si një vajzë e buzëqeshur, me humor dhe e hareshme.
Ndërkohë, babai i saj, Fetah Obërtinca, kujton momentet e fundit me të, kur u ulën të hanin drekë e të pinin çaj, dhe Shukrija i kërkoi leje për të dalë në demostratë.
“Babë, na e kena njet me shku në demonstrata ”- kujton ai fjalët e saj. “ I thash jo, se unë gjithmonë jom shku edhe apet shkoj, amo s’më vetën. Ja u dhashë paret për autobus edhe janë shkue.”- thotë ai.
Tutje shton, se ajo ka qenë nxënëse shembullore dhe vajzë me sjellje të mira.
Deri në luftë, e ëma ka ruajtur mantilin e bardhë të Shukrijes, së bashku me një valigje me rroba dhe krehërin me flokët e saj. Por gjatë luftës, shtëpia është djegur dhe shumë nga kujtimet e saj janë humbur.
Në kujtim të saj, familjari Emin Obërtinca, tashmë i ndjerë, ka realizuar një pikturë të Shukrijes, bazuar në fotografinë e saj bardh e zi. Sot, ajo pikturë mbetet një nga kujtimet e rralla të mbetura të familjes.
Shoqja e saj e bankës, Hatiqe Obërtinca-Hajdini, e kujton Shukrijen si një vajzë të qetë, të dashur dhe gjithmonë të buzëqeshur. Përveç në klasë, ato kanë kaluar kohë së bashku në oborrin e shkollës dhe në pushime të gjata.
“Një muaj para ngjarjes kam fol me të, më ka thënë po shkoj për frizerkë”- thotë shoqja.
Ajo shton se Shukrija kishte flokë të drejtë, të gjatë dhe ishte e veshur me xhinse.
Vajza e hallës së Shukrijes, Dyrije Beqiri, kujton se momentet më të mira i kanë kaluar te dajtë, ku rregullonin flokët dhe ndihmonin njëra-tjetrën, duke ndarë edhe rrobat mes vete.
Ajo shton se, një nga dëshirat më të mëdha të saj ishte të ndiqte shkollën e mesme të mjekësisë, mirëpo për shkak të pamundësive të regjistrohej në atë drejtim, ajo vijoi më pas kursin për frizerkë.
Vajza e hallës, kujton planet që i kishin bërë së bashku për hapjen e sallonit në të ardhmen.
“Unë e kryej zanatin edhe ti dhe e qelim një sallon, e bojna bashkë. U gëzu shumë e thojke po sa mirë, ka me fillu me kry” – thekson Beqiri.
Në kujtim dhe nderim të sakrificës së Shukrije Obërtincës, në Fushë Kosovë po ndërtohet një çerdhe që pritet të mbajë emrin e saj. Projekti konsiderohet si një shenjë respekti dhe mirënjohjeje për jetën, duke e lidhur emrin e Shukrijes me edukimin dhe të ardhmen e fëmijëve.
