Kur e gjithë kjo filloi më 28 shkurt, Donald Trump dhe Benjamin Netanyahu thanë se do të kishte ndryshim regjimi.
Dhe tani kemi arritur në një pikë ku regjimi iranian dhe amerikanët, përmes ndërmjetësve, e bënë këtë marrëveshje duke biseduar me njëri-tjetrin në thelb si të barabartë.
Po shohim një regjim iranian të fuqizuar, të cilit i ndodhi makthi më i madh – një sulm i përbashkët nga amerikanët dhe izraelitët me synimin për ndryshim regjimi. Ata ia dolën ta përballojnë. Nuk ndodhi.
Irani ka shpenzuar miliarda dollarë ndër vite – së pari për programin e tij bërthamor, për të cilin gjithmonë ka mohuar se kishte të bënte me sigurimin e një arme bërthamore – dhe gjithashtu për ndërtimin e rrjetit të aleatëve të tij rajonalë, duke filluar me Hezbollahun në Liban.
Por ajo që kanë zbuluar është se mbyllja e Ngushticës së Hormuzit është shumë më e lirë dhe shumë më e fuqishme. Është një armë që mund të përdoret realisht, ndryshe nga kërcënimi i një arme bërthamore, i cili ka të bëjë me parandalimin, shkruan BBC.
Vetëm duke lëshuar disa raketa drejt disa cisternave të naftës, Irani mund ta mbyllë sërish Ngushticën e Hormuzit nëse do të dëshironte – dhe këtë e dinë të gjithë. Dhe kjo është diçka që duhet ta fuqizojë shumë regjimin në Teheran.
Të mos harrojmë se Irani ka pësuar goditje jashtëzakonisht të rënda. Ka miliarda dollarë dëme që duhen riparuar. Prandaj, në fakt, stimujt ekonomikë të përfshirë në Memorandumin e Mirëkuptimit mund ta shtyjnë atë të mendojë: le të arrijmë një marrëveshje për çështjet bërthamore.
