Kapiteni i nënkampionëve të botës flet pas suksesit ndaj Marokut: “Presioni është i madh sepse nëse nuk merr rezultate me këtë fanellë, të masakrojnë. I zhgënjyer për Hakimin? Jo, jemi miq, por jo në fushë.”
Nuk ka më fjalë për Kylian Mbappé. Numrat thonë gjithçka. Botërori i tretë radhazi, një Kupë në vitrinë që në përpjekjen e parë (2018), një vend i dytë pas penalltive (2022), një gjysmëfinale (për momentin…). Maroku dërgohet në tapet me një gol të shkëlqyer, pasi kishte gabuar nga pika e bardhë. Golashënuesi më i mirë në Katar me 8 gola, shifër e arritur tashmë këtu në Amerikë para gjysmëfinales (por me një ndeshje më shumë). Një total prej 20 golash në historinë e turneut, vetëm Messi është përpara në kuotën 21, por të dy e ndjekin njëri-tjetrin, e kalojnë dhe e ri-kalojnë që nga dita e parë. Imazhi i sulmuesit total.
Nga fjalët e tij, megjithatë, kuptohet një gjë: Mbappé është një lider, jo më kot në grup e quajnë “Mobutu”, emri i diktatorit të Zairesë (sot Kongo) midis viteve ’60 dhe ’90. Një Francë që duket madje më e fortë se ajo që ngriti Kupën në Rusi. Dhe ky është momenti i vetëm kur Mbappé, i lindur sulmues, vihet në mbrojtje: “Nuk është Franca më e fortë në të cilën kam luajtur. Jo ende…”.
Çfarë i mungon?
“Kam qenë kampion dhe nënkampion i botës, ndërsa kjo Francë është vetëm ajo me potencialin më të madh. Të bën të ëndërrosh. Por skuadrat më të forta janë ato që fitojnë. Deri në provën e kundërt, pranë meje nuk shoh ende një Kupë Bote.”
Megjithatë dukeni të pamposhtur dhe u fusni frikën rivalëve…
“Jemi të vetëdijshëm për potencialin tonë. Por kur mbërrin këtu vlen më shumë ajo që po tregojmë. Nuk është frika e kundërshtarëve ajo që të bën të fitosh. Ato janë vetëm ndjesi. Kemi ende shumë për të treguar para se të konsiderohemi të pamposhtur dhe të meritojmë të gjitha superlativat e tjera që na jepni.”
Pse është Franca kaq e fortë edhe në momente të vështira si kundër Marokut apo kundër Paraguait?
“Së pari: luajmë me pasion. Pasioni për të përfaqësuar Francën dhe për të luajtur një Botëror me këtë fanellë. Nuk ekziston asgjë më e fortë. Në grup jemi plotësisht të vetëdijshëm për këtë dhe përpiqemi t’ua mësojmë edhe më të rinjve. Jemi një ekip dhe një vend me një histori të rëndësishme në Kupën e Botës. Të rinjtë duhet ta njohin atë dhe të dinë se çfarë do të thotë të përballosh presionin e të luajturit për Francën.”
Duket që ka një grup të mirë. Jo gjithmonë ka qenë kështu te Franca.
“Për të rinjtë jam tashmë ai pak më i… vjetri. Duhet të jap shembullin. Ka përzemërsi mes nesh. Shumë shokë skuadre janë miqtë e mi dhe i njoh prej disa vitesh. Jam ai që ka luajtur më shumë ndeshje në Botërore, ndaj duhet ta transmetoj këtë përvojë. Por nga pikëpamja emocionale, jo ajo futbollistike. Ata dinë të luajnë, nuk kanë nevojë për këtë.”
Me rastin e miqve: ju vjen keq që eliminuat Hakimin?
“Ai është një mik shumë i shtrenjtë në jetë. Por në fushë jo, nuk ka ndjenja. Unë isha këtu për të fituar, edhe ai gjithashtu. Do të jetë më e vështirë kur ta shoh sërish në dhomat e zhveshjes, sepse do të jemi sërish miq. Por gjatë ndeshjes nuk mund të kishte emocione apo miqësi.”
Doué është një nga më të rinjtë e Francës, por duket si një veteran.
“Ofron shumë alternativa, ndryshon skuadrën. Në pjesën e parë kërkoi më shumë driblimin dhe lojën një kundër një, duke qëndruar hapur për të detyruar Hakimin të mbrohej. Në pjesën e dytë ishte pothuajse një mesfushor i tretë. Lojtar i shkëlqyer.”
A është momenti për t’u relaksuar para gjysmëfinales?
“Ka vetëm një mënyrë për t’u relaksuar: të fitosh Botërorin. Sepse, kur luan për Francën, nëse nuk fiton, të masakrojnë. Kemi një kolektiv të bashkuar, që shkon gjithmonë në të njëjtin drejtim, atë të fitores. Jemi në gjysmëfinale, por rruga është ende e gjatë dhe tani na presin ndeshjet më të vështira. Nuk e di nëse mund të thuhet që jemi në një mision…”
Çfarë ndodhi te penalltia e pritur nga Bounou? “
Thjesht gjuajta keq dhe ai e priti. Situata, megjithatë, ishte e ndërlikuar sepse u krijua një keqkuptim i madh. Arbitri më tha që ishte penallti. E pyeta nëse rishikimi i VAR-it kishte përfunduar, m’u përgjigj po, dhe në atë moment Dembélé më dha topin. Kur fillova të përqendrohesha, arbitri u kthye tek unë duke më thënë se ndoshta nuk ishte penallti. E mora sërish topin, më tha të prisja sepse duhej të kontrollonin një aksion që kishte ndodhur dy minuta më parë. Dhe e lashë veten të shpërqendrohesha. Kaluan ndoshta tre minuta. Ky është futbolli i VAR-it, duhet të përshtatemi.”
Do të kishit preferuar Belgjikën në gjysmëfinale?
“Asnjë dëshirë të veçantë. Me Spanjën do të shkojmë në kërkim të një hakmarrjeje. Nëse do të ishte Belgjika, do të ishin ata që do ta kërkonin atë.”
