Prirja e fortë e amerikanëve drejt Beogradit është diplomaci e keqe. Favorizimi i palës më pak miqësore e vendos palën tjetër më kërcënuese në një pozicion të favorshëm. Ka, për fat të keq, më shumë logjike në atë që amerikanët po bëjnë në lidhje me Serbinë, tha Daniel Serwer, një profesor në Universitetin Johns Hopkins, në blogun e tij të fundit në peacefare.ne.
Mesazhi i sotëm nga Departamenti i Shtetit për Ditën Kombëtare të Serbisë përfshin këtë gjë:
“Më vjen mirë që dy vendet tona së fundi nënshkruan një Memorandum Mirëkuptimi për krijimin e pozitave ndërlidhëse për diplomatët serbë në Departamentin e Shtetit të SHBA-së. Ky program unik jo vetëm që do të nxisë një kuptim më të mirë të qëllimeve dhe objektivave të politikës sonë të jashtme, por gjithashtu do të krijojë kanale të reja komunikimi dhe do të ndërtojë partneritete të qëndrueshme.
Kjo vjen pas njohjes së mbështetjes për ambiciet evropiane të Serbisë dhe thirrjeve të panumërta drejtuar Serbisë për të mbështetur Ukrainën”.
Ku të çon kjo? – pyeti Serwer.
Ai thekson se Serbia nuk është anëtare e NATO-s apo një aleat i madh jashtë NATO-s dhe që ndjek një politikë të neutralitetit ushtarak.
“Ajo nuk iu bashkua sanksioneve perëndimore kundër Rusisë për agresionin e saj kundër Ukrainës. Në fakt, Beogradi është kryesisht jashtë sinkronizimit me politikën e jashtme të BE-së, të cilën ajo ka premtuar se do ta respektojë”.
Por Departamenti i Shtetit, vëren ai, ka vendosur se mund ta “fitojë” Beogradin. Kjo bëhet, thotë ai, duke i dhënë përfitime Beogradit paraprakisht.
Si shembull, Serwer përmend mbështetjen e SHBA-së për nismën e Beogradit për Ballkanin e Hapur, e cila, thotë ai, synon të heqë barrierat kufitare midis Serbisë dhe popullsisë serbe në vendet fqinje.
Ai thotë se SHBA-të gjithashtu mbështesin propozimin e Beogradit për të ndarë administrimin e popullatës me shumicë serbe të Kosovës nga autoritetet e Prishtinës përmes krijimit të një Asociacioni të komunave me shumicë serbe.
Sipas Serwer, kjo do të krijojë de facto një tjetër “Republikë të Serbisë”.
“Republika Srpska e Bosnjës tani po përgatitet të refuzojë juridiksionin e gjykatave të Sarajevës. Të njëjtën gjë mund ta presim edhe në Kosovë, nëse Asociacioni formohet me pushtetet ekzekutive që po kërkon Beogradi”, vijoi Serwer.
“Për fat të keq ka më shumë logjikë në atë që po bëjnë amerikanët. Uashingtoni thotë se mbështet dialogun e sponsorizuar nga BE midis Beogradit dhe Prishtinës. Ai synon të normalizojë marrëdhëniet e tyre. Pritja e zyrtarëve të punëve të jashtme serbe në Departamentin e Shtetit, ndërkohë që dialogu është duke vazhduar, do të ngrejë dyshime të kuptueshme në Kosovë.
Edhe nëse atyre u caktohen role larg Byrosë Evropiane, sinjali që po dërgon Uashingtoni është i qartë: ne favorizojmë perspektivën e Serbisë në dialog. E vetmja mënyrë për ta bërë këtë lëvizje të këndshme është që të njëjtën gjë t’ia ofrojmë Kosovës brenda dy ditësh, kur është dita e shtetësisë së Kosovës”, thotë Server.
Animi i rëndë i amerikanëve drejt Beogradit është diplomaci e shëmtuar, beson ai.
Favorizimi i palës më pak miqësore e vendos palën tjetër kërcënuese në një pozicion të përshtatshëm. Uashingtoni pret që shërbimet e tij të kthehen në Beograd në një të ardhme të paspecifikuar, ndërsa kërkon që Prishtina të pajtohet me Ballkanin e Hapur dhe Asociacionin që tani.
Nuk do të jetë e vështirë për Beogradin të pajtohet me “normalizimin” që përfshin pohimin e autoritetit të Serbisë mbi popullsinë serbe të Kosovës. Kur kjo të bëhet, Serbia do të presë një analog në Bosnjë dhe Mal të Zi.
Ajo që Uashingtoni nuk po bën është ajo që dëshiron Kosova: njohjen e Serbisë dhe anëtarësimin në Kombet e Bashkuara. “Normalizim” mund të nënkuptojë njohje ndërkombëtare të Bashkësisë së Komunave me shumicë serbe, por jo të sovranitetit dhe integritetit territorial të Kosovës. Është e vështirë të imagjinohet një përfundim më i keq për Prishtinën, përfundon Server.
