Gjykata Kushtetuese ka konstatuar se zgjedhja e nënkryetarit të Kuvendit të Kosovës nga radhët e komunitetit serb, Nenad Rashiq, nga legjislatura e nëntë ishte në kundërshtim me Kushtetutën dhe Rregulloren e Punës së Kuvendit.
Për këtë çështje ka reaguar Eugen Cakolli nga KDI, i cili ka thënë se aktgjykimi rikonfirmon se kush e propozon përfaqësuesin e komunitetit serb në Kryesinë e Kuvendit dhe deri ku shtrihet vullneti i shumicës shqiptare në zgjedhjen e tij.
Ndaj këtij aktgjykimi, më parë ka reaguar Dimal Basha që udhëheqi procedurën si kryetar i Kuvendit, sipas Bashës procedura e zgjedhjes së Rashiq nënkryetar ishte kushtetuese. Kështu ai e hodhi poshtë verdiktim e Gjykatës Kushtetuese
Për Cakollin ky reagim i Bashës është problematik, pasi shton se ai e barazon moszgjedhjen me mospropozimin dhe, mbi këtë bazë, e arsyeton kalimin në short.
Postimi i plotë i Cakollit:
Aktgjykimi i sotëm i Gjykatës Kushtetuese për nënkryetarin nga komuniteti serb nuk solli diçka të re, por e thelloi dhe e qartësoi logjikën e vendimit paraprak. Aktgjykimi rikonfirmon se kush e propozon përfaqësuesin e komunitetit serb në Kryesinë e Kuvendit dhe deri ku shtrihet vullneti i shumicës shqiptare në zgjedhjen e tij.
Në këtë kontekst, konsideroj që reagimi i Kryetarit të Kuvendit është problematik sepse e barazon moszgjedhjen me mospropozimin dhe, mbi këtë bazë, e arsyeton kalimin në short. Gjykata ka thënë të kundërtën. Deputetët serbë nuk refuzuan të propozojnë. Ata i shfrytëzuan të gjitha të drejtat e tyre duke propozuar nëntë kandidatë. Fakti që këta kandidatë nuk i morën votat e shumicës parlamentare nuk e shndërron këtë në bllokadë nga komuniteti dhe nuk e aktivizon automatikisht mekanizmin e imponimit.
Edhe më shqetësuese është përpjekja e Kryetarit për t’u pozicionuar si interpretues përfundimtar i normave, duke u thirrur në rolin e tij si interpretues i Rregullores gjatë seancës. Ky rol është instrument për menaxhimin e procedurës në sallë, e kurrsesi imunitet nga kontrolli kushtetues. Nëse kjo logjikë do të pranohej, çdo shkelje e neneve të Kushtetutës që lidhen me Kuvendin do të mund të justifikohej thjesht si “interpretim i rregullores”, duke e zbrazur nga përmbajtja vetë rolin e Gjykatës Kushtetuese.
E tërë kjo situatë nuk ka të bëjë me një apo dy nene, por mbi të gjitha me parimin se kush e ka fjalën e fundit në interpretimin kushtetues. Dhe ajo fjalë nuk është e Kryetarit të Kuvendit apo cilitdo bartës tjetër institucional, por ekskluzivisht e Gjykatës Kushtetuese.
Nëse secili funksionar fillon ta lexojë Kushtetutën sipas vetes dhe ta shpallë veten më kompetent se Gjykata, atëherë rendi kushtetues zëvendësohet me interpretime sipas interesit të momentit.
