Një ngjarje e rëndë dhe tronditëse ka lënë pas dhimbje të papërshkrueshme dhe pyetje të shumta mbi sigurinë e grave dhe dështimin e institucioneve mbrojtëse në vend. Arlinda Zekaj, e njohur nga miqtë dhe familjarët si një grua dhe nënë e përkushtuar, u vra në një akt tragjik nga kunati i saj, duke lënë pas një djalë të mitur, Anikun, dhe një mori pyetjesh të dhimbshme rreth përgjegjësisë familjare dhe institucionale.
Në një dedikim prekës dhe tejet revoltues, shoqja e saj e ngushtë, Ana Zhubi, ka ndarë dhimbjen e thellë për humbjen e Arlindës, duke zbuluar detaje të rënda rreth dinamikës familjare që çuan deri te kjo tragjedi.
“Linda, përveç se ishe gjithmonë një grua e këndshme, e dashur, e afërt, e sinqertë – ishe edhe një nënë madhështore!” – shkruan Ana në dedikimin e saj, duke evokuar dashurinë e pakufishme që Arlinda kishte për të birin, Anikun.
Sipas rrëfimit të shoqes, lidhja mes nënës dhe djalit ishte e shenjtë dhe plot përkujdesje. Aniku ishte qendra e botës së saj, fëmijë për të cilin ajo kishte bërë sakrifica të panumërta. Por, pikërisht kjo dashuri dhe përkushtim u shndërruan në shënjestër nga rrethi familjar.
Dedikimi ngre akuza të rënda ndaj rrethanave dhe personave përgjegjës brenda familjes:
“Ishe në gjendje të jepje edhe frymën tende për djalë dhe mu ajo ndodhi – për një ledhatim me djalin tënd që ti e lind e e rrite me aq mundime e sakrifica – të morën frymën tënde jo vetëm për të lënduar ty, por edhe për të shkatërruar jetën e një fëmije…”
Në shkrim, Ana Zhubi hedh dritë edhe mbi rolin e ish-bashkëshortit dhe lëvizjet e dyshimta që sipas saj sollën rrezikun në prag të shtëpisë, duke lejuar që anëtarë të familjes të bëhen burim i ferrit të përditshëm për të ndjerën, pavarësisht se vetë ish-burri kishte preferuar t’i shmangte vizitat pranë tyre gjatë udhëtimeve në Kosovë.
Përveç dhimbjes për humbjen e jetës së Arlindës, dedikimi përcjell një mesazh të qartë zemërimi ndaj mungesës së drejtësisë dhe mbrojtjes institucionale. Shoqja e viktimës thekson se Kosova, tokë të cilën Arlinda e deshi aq shumë, dështoi t’i ofronte as mbrojtjen më elementare apo të drejtën që meritonte si nënë dhe grua, pavarësisht ankesave dhe thirrjeve të saj paraprake për ndihmë.
“Aniku asnjëherë nuk do t’i falë as babait, as axhës e hiq më pak gjyshes së tij, që të gjithë ata së bashku ia morën jetën Lindës së tij,” përfundon rrëfimi prekës i Ana Zhubit, duke lënë pas një apel të fuqishëm për ndërgjegjësim shoqëror dhe llogaridhënie institucionale ndaj dhunës që po merr jetë grash çdo ditë në vend.
Postimi i Ana Zhubi:
