Një zhytës u tregoi autoriteteve greke një anije të panjohur të mbytur në zonën detare të Androsit në Greqi, duke e detyruar Eforatin (Institutin) e Antikiteteve Nënujore të Ministrisë së Kulturës të kryente një hetim dhe verifikim të menjëhershëm.
Qëndrimi i tij rezultoi vendimtar, pasi nxori në dritë një thesar arkeologjik veçanërisht të rëndësishëm që mbeti i fshehur në fund të Detit Egje.
Gjatë ‘autopsisë’, Eforati gjeti ngarkesën e një anijeje të lashtë në një thellësi prej 39 deri në 44 metra. Ngarkesa përbëhej nga amfora tregtare me fund të mprehtë, ndërsa u përcaktua ekzistenca e të paktën tre llojeve të ndryshme: Mendis, Peparithou dhe Solokha 2.
Si pjesë e kërkimit, u gjet nga një amforë e secilit lloj. Bazuar në provat e disponueshme deri më tani, amforat datojnë në fund të shekullit të 5-të dhe fillim të shekullit të 4-të para Krishtit.
Në vendin e rrënimit të anijes u gjet gjithashtu një pjesë e një boshti spirance prej plumbi, si dhe një numër i vogël gurësh, të cilët mund të lidhen me balastin e anijes. Sipas një vlerësimi të parë, ngarkesa përbëhet nga afërsisht 600 deri në 650 amfora.
Ky zbulim veçanërisht i rëndësishëm pasuron njohuritë tona për tregtinë dhe lundrimin gjatë periudhës së vonë klasike. Studimi i mëtejshëm i tij pritet të ofrojë informacione të vlefshme si në lidhje me ngarkesën ashtu edhe me origjinën e anijes dhe rrugët tregtare të kohës.
Ekipi i Eforatit të Antikiteteve Nënujore përbëhej nga Evangjelisti Dionysios, një arkeolog zhytës, Angelos Tsombanidis, një konservator zhytës i antikiteteve, dhe Louis Mercenier, një teknik i shtratit të detit.
