Raporte nga UNMIK, EULEX, dokumente të tjera ndërkombëtare e materiale nga mediat, janë dorëzuar nga mbrojtja e Jakup Krasniqit në Gjykatën Speciale, si prova të mbrojtjes.
Në një dokument të cilin e ka parë Nacionale, avokatja e Jakup Krasniqit thekson se këto prova do të dëshmojnë që nuk ka pasur një plan të UÇK-së kundër kundërshtarëve politikë, e as civilëve të tjerë.
“Mbrojtja pohon se provat e propozuara janë të rëndësishme për të kundërshtuar pretendimet e Aktakuzës në lidhje me ekzistencën e supozuar të një politike kundër Kundërshtarëve të supozuar ose njohurinë e supozuar të të Akuzuarit për krimet e kryera kundër popullsisë civile në Kosovë gjatë periudhës së Aktakuzës. Provat e propozuara janë bashkëkohore me krimet e supozuara dhe vijnë nga media, vëzhgues ndërkombëtarë të pranishëm në Kosovë, ose autoritete hetimore (ndërkombëtare)”, thuhet në parashtresë, raporton Nacionale.
Disa prej provave ndërlidhen me akuzat e Prokurorisë për krime në Gjilan, Rahovec e Prizren. Mbrojtja e Krasniqit e ka paraqitur me dëshmi faktin se UÇK-ja nuk ka qenë një organizim i mirëfilltë.
“Së pari, provat e propozuara që lidhen me vendet e Aktakuzës në Gjilan, Rahovec dhe Prizren tregojnë kryesisht çorganizimin e UÇK-së dhe pamundësinë e grupit për të kontrolluar anëtarët e tij në periudhën pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Kumanovës, më 9 qershor 1999, dhe rrethanat kaotike në Prizren dhe Rahovec, të shkaktuara nga kthimet masive të refugjatëve. Situata e popullsisë që po kthehej përballë pasojave të konfliktit, thuhet se krijoi rrethana ku civilët u hakmorën në mënyrë të pavarur për dëmet dhe humbjet që pësuan, duke u angazhuar në sulme, plaçkitje dhe dëmtime të objekteve civile. Provat e propozuara dokumentojnë këto rrethana, duke treguar se krime të tilla u kryen nga individë dhe grupe që vepronin jashtë kontrollit, dijenisë ose qëllimit të të Akuzuarit”, thuhet më tutje në dokument.
Prova të tjera të parqitura ndërlidhen me akuzat për ndalimin e personave në fshatin Shalë.
“Së treti, provat e propozuara që lidhen me vendndodhjen e Aktakuzës në Shalë (Sedllarë) tregojnë raste ku personat e kapur nga UÇK-ja gjatë luftës raportuan se ishin trajtuar në mënyrë të drejtë. Prova të tilla bien ndesh me pretendimin se ndalimet dhe keqtrajtimet që i atribuohen UÇK-së ishin pjesë e një politike të përbashkët. Mungesa e uniformitetit të veprimeve tregon çorganizim brenda UÇK-së si strukturë dhe mungesë të ndonjë politike të përbashkët në lidhje me ngjarje të tilla”, thuhet më tutje.
Kurse, disa dëshmi të paraqitura, flasin për raportet mes LDK-së dhe UÇK-së.
“Së katërti, provat e propozuara të ofruara sipas vendndodhjes së Aktakuzës në Llapashticë dhe Vende të Ngjashme flasin për marrëdhëniet midis LDK-së dhe UÇK-së, duke kundërshtuar ekzistencën e supozuar të çdo politike të UÇK-së kundër kundërshtarëve politikë, përfshirë anëtarët e LDK-së. Për më tepër, një artikull tjetër i ofruar sipas Aktakuzës në vendndodhjen e Llapashticë dhe Vende të Ngjashme tregon se informacioni i dhënë nga media nuk kishte origjinën domosdoshmërisht nga Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së, por në vend të kësaj ishte siguruar nga njësi individuale në terren. Kjo e fundit është e rëndësishme për të kundërshtuar pretendimin se të Akuzuarit ishin të përfshirë në formulimin dhe shpërndarjen e të gjitha informacioneve të marra nga media”, thuhet në dokumentin e mbrojtjes së Jakup Krasniqit.
Disa prova të rëndësishme janë dorëzuar lidhur me zhdukjen e Latife dhe Rrushe Kolollit në Budakovë, të cilat po përdoren nga Prokuroria e Hagës. Sipas mbrojtjes, provat dëshmojnë se i dyshuar për këtë rast ishte një ushtar i thjeshtë, që nuk kishte pasur asnjë urdhër.
“Së pesti, provat e propozuara të bashkangjitura në vendndodhjen e Aktakuzës në Budakovë dhe Semetishtë lidhen me incidentin e zhdukjes së viktimave të Aktakuzës, Latife dhe Rushe Kololli. Ato ofrojnë mbështetje faktike për provat e dëshmitarëve të pranuara tashmë dhe janë relevante në kontekstin e provave të pranuara që tregojnë se autori i dyshuar ishte një ushtar i thjeshtë që nuk kishte vepruar në përputhje me urdhrin e një eprori”, thuhet në dokument.
Kurse, së fundmi, disa dëshmi ndërlidhen me rastin e Azer Tarjanit. Sipas mbrojtjes së Krasniqit, provat e paraqitura dëshmojnë se ai kishte qenë i përfshirë në një gjakmarrje, dhe vrasja e tij ishte për këto arsye.
“Së gjashti, provat e propozuara që lidhen me vendndodhjen e Drenocit në Aktakuzë kanë të bëjnë me vdekjen e viktimës së Aktakuzës Azer Tarjani dhe mbështesin provat e dëshmitarëve të pranuar që dëshmojnë përfshirjen e Tarjanit në një gjakmarrje dhe vrasjen e tij si pasojë e saj. Pikat janë relevante për të vërtetuar ekzistencën e gjakmarrjes në shoqërinë e Kosovës gjatë periudhës së Aktakuzës dhe për të treguar se krimet u kryen nga individë që përfitonin”, thuhet në dokument.
