Çitaku, ka shtuar edhe se, ‘’kemi varre të përbashkëta, kemi dhimbje të përbashkëta, kemi fitore të përbashkëta, kemi një atdhe të përbashkët’’.

Aman, ndalnu pak.

Ndalnu veç një minutë. Para se me shkru. Para se me sha. Para se me e pa tjetrin si armik.

Mendoni.

Kush na don të ndamë?

Kush na don të përçamë?

Kush fiton kur shqiptari e sheh shqiptarin si armik për shkak të fesë?

Kemi kaluar tepër shumë si popull për me ra sot në këtë grackë.

E kemi amanet prej rilindasve: Feja e shqiptarit është shqiptaria.

Mos u bëni mashë në beteja që nuk janë tonat. Mos i sillni luftërat e të tjerëve në shtëpitë tona. Mos lejoni që urrejtja e dikujt tjetër të bëhet urrejtja jonë.

Se në këtë tokë, katolikë e myslimanë, besimtarë e ateistë, kemi jetuar bashkë, kemi qarë bashkë, kemi rezistuar bashkë.

Në ditët më të vështira nuk e kemi pyetur njëri-tjetrin si i lutemi Zotit, apo a i lutemi fare.

Kemi pyetur: A je me mua? A je për liri? A je për Kosovën?

Dhe kemi qenë bashkë.

Kjo është Kosova jonë.

Një shtëpi ku kambana e kishës dhe ezani i xhamisë nuk janë kërcënim për njëri-tjetrin. Ku besimi është personal, por atdheu është i përbashkët.

Mos lejoni askënd të na e helmojë këtë.

Kemi varre të përbashkëta. Kemi dhimbje të përbashkëta. Kemi fitore të përbashkëta. Kemi një atdhe të përbashkët.

Aman, ruajeni.

Sepse na kanë nda mjaft të tjerët përgjatë historisë.

Mos e ndajmë ne njëri-tjetrin.