Një element kyç negociues gjatë gjithë luftës së Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit me Iranin ka qenë Ngushtica e Hormuzit – e mbyllur në mënyrë efektive nga Teherani që nga fillimi i luftimeve në fund të shkurtit.
Ndërsa Teherani dhe Washingtoni japin sinjale të përziera, statusi i ngushticës mbetet në qendër të konfliktit.
Një anëtar i komitetit negociues të Iranit tha më herët se Teherani është në bisedime me Omanin “për të vendosur marrëveshje të përkohshme” që do të zgjasin nga një deri në tre muaj, “ku Irani do të jetë dominues” mbi këtë rrugë ujore.
Rruga e ngushtë ujore që kalon mes Iranit dhe Omanit shërben si rruga kryesore për transportimin e naftës së papërpunuar nga vendet e pasura me naftë, si Arabia Saudite, Iraku dhe Kuvajti, drejt pjesës tjetër të botës.
Irani kontrollon anën veriore të ngushticës. Sipas Administratës Amerikane për Informacionin mbi Energjinë (EIA), rreth 20 milionë fuçi naftë, ose afërsisht një e pesta e prodhimit ditor global, kalonin çdo ditë përmes ngushticës, të cilën kjo agjenci e cilëson si një “pikë kritike ngushtimi për transportin e naftës”. Sipas EIA-s, “ekzistojnë shumë pak alternativa për të nxjerrë naftën jashtë ngushticës nëse ajo mbyllet”, shkruan CNN.
Ngushtica bart gjithashtu rreth një të pestën e tregtisë globale të gazit natyror të lëngëzuar.
Analistët e energjisë kanë paralajmëruar se çmimet e naftës dhe gazit natyror ka të ngjarë të mbeten të larta derisa ngushtica të bëhet e kalueshme, edhe pse Arabia Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe po përpiqen të zgjerojnë rrugë të tjera për ta çuar naftën e tyre të papërpunuar në treg.
