Hisen Berisha, ish-deputet i PDK, ka publikuar një shkrim në të cilin ka pasur një sugjerim për opozitën.
Berisha, që nuk arriti të bëhej deputet në zgjedhjet në zgjedhjet e 28 dhjetorit, u ka sugjeruar partive opozitare që të mos votojnë për presidentin.
Postimi i plotë i Berishës:
Pse opozita nuk duhet të legjitimojë një pushtet që relativizon shtetin e Kosovës
(shkëputur nga shkrimi me titull “Nga pushka te gërshërët, fitore për konflikt, jo për shtet” botuar në Epoka re më 31.12.25)
Fitorja elektorale e krahut të majtë nga familja politike e Internacionales Socialiste, Lëvizja Vetëvendosje, nuk përbën mandat për qeverisje shtetformuese, por autorizim politik për zbatimin e një agjende që cenon drejtpërdrejt sovranitetin politik të Republikës së Kosovës, të mishëruar në Marrëveshjen e Ohrit.
Ky nuk është tranzicion normal pushteti, por kalim nga legjitimiteti elektoral në zhbërje institucionale të shtetit.
Në këto rrethana, partitë opozitare nuk duhet të bëhen pjesë e një procesi që synon të legjitimojë këtë arkitekturë politike. Pjesëmarrja apo votimi për presidentin nuk do të ishte akt stabiliteti, por akt bashkëpërgjegjësie në konsolidimin e një pushteti që po i përdor institucionet kushtetuese si instrument për ta relativizuar dhe çmontuar shtetin nga brenda.
Për këtë arsye, mungesa e PDK-së dhe e partive që bartin trashëgiminë politike dhe morale të luftës çlirimtare nuk duhet interpretuar si bllokadë, por si akt mbrojtës politik, me qëllim pengimin e ndërtimit të një legjitimiteti institucional të rremë, të bazuar në zgjedhje të dizajnuara dhe jo në vullnet të lirë sovran.
Ky pushtet i së majtës sorosiane nuk synon reformë, por riformatim historik të narrativës shtetërore, nga lufta si akt themelues i shtetit, në luftën si “gabim politik”; dhe nga pavarësia si qëllim final historik, në pavarësinë si status i përkohshëm dhe i negociueshëm.
Sot, Kosova po shtyhet drejt ringjalljes së projektit të Slobodan Millosheviçit: “më shumë se autonomi, më pak se pavarësi”, një formulë që diplomacia amerikane e viteve ’90 e kishte pranuar vetëm si kompromis të përkohshëm për ndaljen e luftës, jo si zgjidhje përfundimtare.
Ky opsion politik po rikthehet përmes Planit Franko-Gjerman dhe Marrëveshjes së Ohrit, të cilat ridimensionojnë statusin juridik dhe politik të Kosovës pa transparencë dhe pa legjitimitet popullor. Ky nuk është normalizim, por rikthim i projektit të Millosheviçit përmes diplomacisë, aty ku dështoi me forcë.
Kushtet e Marrëveshjes së Kumanovës, që shënuan kapitullimin ushtarak të Serbisë, dhe Projekti Amerikan për Pavarësimin e Kosovës, që e vulosi këtë kapitullim në planin politik dhe juridik, sot po zhbëhen gradualisht, nën petkun e stabilitetit dhe dialogut.
