I dyshuari për përfshirje në vrasjen e Triumf Rizës, Enver Sekiraqa, ishte ankuar në Gjykatën Kushtetuese për vendimin që ai të mbahet në paraburgim pasi u dënua me 25 vjet burg.
Nëpërmjet avokatit Besnik Berisha, Sekiraqa kishte dorëzuar ankesë, por e njëjta është rrëzuar.
Gjykata Kushtetuese e ka shpallur në tërësi të papranueshme.
Njoftimi:
KI227/24, Aktvendim për papranueshmëri, i datës 2 korrik 2025, publikuar më 29 korrik 2025;
Fjalët kyçe: kërkesë individuale, procedurë penale, caktim i paraburgimit
Parashtruesi i kërkesës për shkak të kryerjes së veprës penale “Shtytje në kryerjen e vrasjes së rëndë nga neni 147 paragrafët 3 dhe 9 lidhur me nenin 24 të Kodit të Përkohshëm Penal të Kosovës”, me aktgjykimin [PKR.nr. 170/2020] e Gjykatës Themelore në Prishtinë – Departamenti për Krime të Rënda, u dënua me 25 vjet burgim. Ditën e njëjtë, Gjykata Themelore nxori edhe aktvendimin me të cilin parashtruesi i kërkesës u lirua të mbrohet në liri. Ndaj aktvendimit të Gjykatës Themelore Prokuroria paraqiti ankesë në Gjykatën e Apelit. Gjykata e Apelit solli aktgjykimin [PN1.S.nr.91/24] me të cilin e tjetërsoi aktvendimin e Gjykatës Themelore, në atë mënyrë që parashtruesit të kërkesës ia caktoi masën e paraburgimit deri në shqiptim të aktgjykimit të formës së prerë. Gjykata Supreme në procedurën ankimore e vërtetoi aktvendimin e Gjykatës së Apelit në tërësi.
Parashtruesi i kërkesës paraqiti kërkesë në Gjykatë duke deklaruar se aktgjykimi i kontestuar i Gjykatës Supreme i shkel të drejtat dhe liritë e tij themelore të garantuara me nenet 29 dhe 31 të Kushtetutës në lidhje me nenin 5 dhe nenin 6 të KEDNJ-së. Më konkretisht, parashtruesi i kërkesës konsideron se shkelja e nenit 29 të Kushtetutës në lidhje me nenin 5 të KEDNJ-së ndodhi për shkak se Prokuroria, sipas dispozitës ligjore, nuk kishte të drejtë të ankohej ndaj aktvendimit të Gjykatës Themelore, me të cilin iu ndërpre masa e paraburgimit. Në lidhje me nenin 31 të Kushtetutës dhe nenin 6 të GJEDNJ-së, parashtruesi i kërkesës pretendoi se Gjykata Supreme nuk e ka arsyetuar vendimin e saj siç kërkohet nga nenet e lartpërmendura, si dhe se kishte shkelje të parimit të prezumimit të pafajësisë dhe se ligji ishte zbatuar në mënyrë arbitrare.
Gjykata i analizoi pretendimet e parashtruesit të kërkesës duke zbatuar parimet dhe standardet si të praktikës së saj ashtu edhe të praktikës së GJEDNJ-së, ku arriti në përfundimin se pretendimet për shkelje të nenit 29 të Kushtetutës në lidhje me nenin 5 të GJEDNJ-së janë të pabazuara, duke pasur parasysh faktin se gjykata, kur vendos një dënim me burgim me një vendim jo të formës së prerë, mund t’ia caktojë të pandehurit, gjegjësisht t’ia zgjasë paraburgimin, nëse kjo është e nevojshme për zhvillimin e papenguar të procedurave, duke marrë parasysh të gjitha rrethanat që lidhen me kryerjen e veprës penale, në kuptimin e dispozitave të nenit 366 të KPP-së, dhe e ka arsyetuar në detaje në lidhje me kushtet e përcaktuara nga neni 184 i KPP-së.
Gjykata gjithashtu i zbatoi parimet edhe në grupin e pretendimeve në lidhje me shkeljen e nenit 31 të Kushtetutës në lidhje me nenin 6 të GJEDNJ-së, dhe arriti në përfundimin se edhe ato pretendime të parashtruesit të kërkesës janë të pabazuara.
Duke marrë parasysh këtë, Gjykata konkludoi se: (I) pretendimet e parashtruesit të kërkesës për shkelje të nenit 29 të Kushtetutës në lidhje me nenin 5 të KEDNJ-së, cilësohen si pretendime (ii) “me mungesë të dukshme ose evidente të shkeljes”, (II) pretendimet e parashtruesit të kërkesës për shkelje të nenit 31 të Kushtetutës në lidhje me nenin 6 të KEDNJ-së, në tërësi, konsiderohen të jenë (iii) pretendime “të pambështetura ose të paarsyetuara”. Prandaj, kërkesa e parashtruesit të kërkesës duhet të deklarohet në tërësinë e saj e papranueshme si qartazi e pabazuar në baza kushtetuese, siç përcaktohet në paragrafin (2) të rregullit 34 të Rregullores së punës.
