Rrustem Mustafa, deputet nga Partia Demokratike e Kosovës (PDK), përmes një postimi në Facebook, ka shkruar për situatën politike në vend.
AI ka thënë se vendit i duhet një koalicion për normalitet, duke thënë se ai është PDK-VV.
Tutje, Rrustem Mustafa, ka thënë se edhe për koalicionin PDK-LDK kishte pasur dyshime, por pastaj shumë punë të mëdha u kryen.
Tutje, ai tha se kjo sot i duhet Kosovës një koalicion LVV-PDK.
“Tani para nesh kemi dy forcat më të mëdha politike: Lëvizjen Vetëvendosje dhe Partinë Demokratike të Kosovës.E di që mes nesh janë thënë fjalë të ashpra. E di që ka mosbesim. E di që zemrat janë djegur nga retorika e luftës politike. Por më lejoni t’ju them jotokësisht diçka: Kosova nuk është pronë e asnjë partie. Kosova është shtëpia e të gjithëve”, ka shkruar ai në Facebook.
Postimi i plotë:
KOALICIONI PËR NORMALITET
Të nderuar kolegë, miq, kundërshtarë politikë, por mbi të gjitha, bij e bija të këtij vendi që e quajmë Kosovë,
Unë jam Rrustem Mustafa. Deputet i Kuvendit. Por para se të jem politikan, jam dëshmitar i rrugëtimit të këtij shteti që nga ditët e tij më të vështira në luftë.
Kam shërbyer këtu edhe në dy mandate të tjera. Kam parë plagët, kam parë gëzimet, kam parë lotët e nënave që u kthyen në buzëqeshje kur më në fund pamë flamurin tonë të ngritur lart.
Sot, kur shoh tryezën e Kuvendit bosh dhe qeverinë ende të paformuar pas më shumë se katër muajsh, më vjen rëndë.
Jo për veten time. Por për atë nënë në Gjakovë që nuk ka ilaçe për fëmijën e sëmurë.
Për atë të riun në Mitrovicë që po paketon valixhen sepse nuk sheh të ardhme këtu.
Për atë punëtorin në Malishevë që rrugët e dëmtuara ia kanë konsumuar makinën dhe shpresën.
Sot nuk po ju flas si politikan. Po ju flas si një njeri që e do këtë vend mbi çdo gjë tjetër.
Arsyeja ime e parë: Unë e di se koalicionet e mëdha funksionojnë, sepse i kam jetuar.
Kur u formua koalicioni PDK-LDK, shumë thoshin se nuk do të zgjaste. Se inatet ishin të mëdha. Se diferencat ishin të pakapërcyeshme.
Por ne atëherë vendosëm të mos dëgjojmë zërat e dyshimit. Vendosëm të dëgjojmë zërin e atdheut.
Dhe çfarë ndodhi?
E shpallëm Pavarësinë e Kosovës. Ato duar që kishin mbajtur pushkën, ato duar që kishin shkruar peticione e kishin fshirë lotët për të rënët, nënshkruan aktin më të shenjtë të historisë sonë shtetërore.
Ndërtuam autostradat që sot lidhin Kosovën me bregun e Adriatikut, i dhanë frymë ekonomisë sonë dhe afruan njerëzit.
Bëmë shkolla, spitale e ura. Gjurmë që nuk fshihen, gjurmë që sot fëmijët tanë i shohin dhe thonë: “Këtë e bënë prindërit tanë.”
Ato ishin ditë krenarie që i kam jetuar me shpirt. Prandaj e di: koalicionet e mëdha nuk janë luks, janë domosdoshmëri shtetërore.
Arsyeja ime e dytë: Sot kemi nevojë për një koalicion po aq të madh
Tani para nesh kemi dy forcat më të mëdha politike: Lëvizjen Vetëvendosje dhe Partinë Demokratike të Kosovës.
E di që mes nesh janë thënë fjalë të ashpra. E di që ka mosbesim. E di që zemrat janë djegur nga retorika e luftës politike.
Por më lejoni t’ju them jotokësisht diçka: Kosova nuk është pronë e asnjë partie. Kosova është shtëpia e të gjithëve.
Unë nuk po ju kërkoj të harroni të kaluarën. Unë po ju kërkoj të mos lejoni që e kaluara t’ju mbajë peng të ardhmes. Ne nuk kemi kohë për inate, nuk kemi kohë për hakmarrje dhe as për “nëse” apo “por”. Sepse jashtë kufijve, qytetarët tanë nuk i pyesin nëse janë me PDK-në apo me LVV-në; ata thjesht thonë se janë nga Kosova.
Arsyeja ime e tretë: Kam parë çfarë ndodh kur prishim ura e dështojmë të bashkohemi
Kam parë cikle të pafundme zgjedhore. Kam parë deputetë që betohen për mandat, e pastaj shkojnë sërish në zgjedhje pa lënë asnjë gjurmë apo kontribut.
Dhe ku na çoi kjo?
Rinia jonë iku. Më të mirët tanë sot janë në Gjermani, Zvicër e Britani. Atje, nëpër kafene të huaja, flasin për Kosovën me mall, por nuk kthehen sepse nuk kanë ku të kthehen.
A mund të jetoj me veten duke e ditur se e kisha fuqinë të ndryshoja diçka dhe nuk veprova? Unë nuk mundem.
Thirrja ime për udhëheqësit
Të nderuar kryetarë të PDK-së dhe të LVV-së,
Ju ftoj të uleni në një tryezë. Jo si kundërshtarë, jo si rivalë, por si burra shteti që kanë për detyrë t’ua lënë fëmijëve tanë një Kosovë më të mirë.
Le t’i lëmë mënjanë egot. Le t’i lëmë mënjanë fjalët e ndezura të së kaluarës. Le të flasim për rrugët, për shkollat, për spitalet dhe për mirëqenien e qytetarëve tanë.
Nëse e bëjmë këtë, historia do të na kujtojë — jo për fjalimet apo grindjet tona, por për punët dhe urat që ndërtuam.
Kosova nuk ka më kohë për të pritur.
Unë jam gati të jap të gjithë përvojën time për këtë bashkim.
A jeni gati edhe ju?
Me respekt dhe shpresë,
Rrustem Mustafa
Deputet i Kuvendit të Republikës së Kosovës
