Herë pas here, në fermën tonë, një makinë e bukur do të ndalonte në rrugën me zhavorr dhe një burrë me një kostum të shkëlqyer do të dilte. Ai ose do të përpiqej të na shiste diçka të shtrenjtë që kurrë nuk do të blinim, për shkak të mjeteve tona të kufizuara dhe arsyes së zakonshme, ose do të përpiqej të blinte diçka që kurrë nuk do të shisnim – konkretisht tokën, për të cilën gjyshi im thoshte: “Nuk duhet ta heqësh qafe, sepse nuk bëjnë më të tillë.”
Shkruan: Sarah Smarsh (The New York Times)
Ky njeri do të na shtrëngonte duart para se të largohej me makinë. “Numëroni gishtat,” do të na thoshte gjyshi Arnie dhe do të qeshte.
E kam ndarë këtë histori më parë për të shpjeguar hendekun që kam ndier për gjatë kohë, mes esencës së të varfërve të bardhë ruralë që më kanë rritur – njerëz të ndershëm, që s’janë pa të meta, që do të mirëprisnin pothuajse çdo kënd në shtëpinë tonë, përveç një gënjeshtari – dhe avatarit të budallait me kapelë të kuqe që u është caktuar në diskursin kombëtar.
Çfarë lehtësimi, pra, të shohësh që në skenën kombëtare të dalë guvernatori i Minesotës dhe kandidati demokratik për nënpresident ,Tim Walz, i cili mishëron njerëzit e sinqertë, njerëzorë dhe ruralë që më kanë formuar dhe priairie populizmit [ “Prairie populism” i referohet një lëvizjeje politike që ka rrënjët e saj në zonat rurale dhe agrikulturore të Shteteve të Bashkuara, veçanërisht në Rrafshnaltën e Madhe (Great Plains)] që ka formuar bazat progresive të Rrafshnaltës së Madhe.
Zoti Walz shkoi në një kolegj shtetëror, dha mësim në një shkollë të mesme publike dhe hyri në qeveri – disa shkallë klasore më lart se gjyshi im, i cili në vitet 1940 la shkollën pas klasës së gjashtë për të punuar në fushat e grurit të Kansasit me babanë e tij gjermano-amerikan.
Kur zoti Walz buzëqesh dhe sytë i zhduken në një syzeqeshje të mirëfilltë – për shembull, duke mbajtur një derrkuc si një foshnjë në një panair shtetëror – unë shoh gjyshin Arnie.
Me respekt për statistikat politike, të cilat përçojnë trende të vërteta dhe të rëndësishme, klasa punëtore e bardhë rurale nuk është një bllok monolitik. Mes tyre mbetet një pakicë e madhe dhe me pasoja e njerëzve të arsyeshëm që, edhe në gjendjen e tyre të brishtë ekonomike, mbeten të pashqetësuar nga mashtruesit që fajësojnë emigrantët ndërkohë që grumbullojnë pasuri korporative.
Në dekadat e fundit, Partia Demokratike ka bërë pak përpjekje direkte për t’u drejtuar atyre, në mënyrë që prejardhja rurale e zotit Walz të duket krejtësisht e pazakontë dhe e papritur për kandidaturë kryesore. Si dëshmi, disa analistë (shpesh nga zona bregdetare) tani përpiqen të gjejnë një fjalë për një zgjedhje për nënpresident të rritur në një qytet të vogël të Nebraskës përtej “popullor,” pasi gjuha e tyre për vendin e origjinës së tij ka reflektuar për aq kohë paragjykime gjeografike dhe klasore. “Vendi i Trumpit.” “Një nga shtetet katrore në mes.”
Gjyshi im vdiq kur isha një studente e gjeneratës së parë në kolegj, por gjyshja ime – një mbështetëse e Bernie Sanders që më vonë votoi për Hillary Clinton dhe Joe Biden – ka komentuar më shumë se një herë se si Donald Trump do t’a kishte bërë për të vjellë gjyshin Arnie.
Imagjinoni nëse personi që e urreni më shumë bëhet simbol për njerëzit dhe vendin tuaj. Ka qenë, për mua dhe shumë të tjerë, torturë.
Kam ndier një ndjenjë dhimbjeje kur interpretimi politik dhe mbulimi mediatik bregdetar bënë që fjalë të ashpra që njerëzit e mi kurrë nuk do të thoshin dhe kamionët e mëdhenj që nuk mund t’i përballonin kurrë të bëheshin imazhi dominues i të varfërve të bardhë ruralë dhe të klasës punëtore. Ndërkohë, si gazetare me një platformë kombëtare që banon në Kansasin rural, kam refuzuar shpesh ftesat për të shpjeguar lëvizjen Trump. Kam ndier fiksimin problematik të nxitur nga vlerësimet e rrjeteve televizive të lajmeve, dhe familja ime nuk përmban më shumë votues Trump sesa ato të miqve të mi që jetojnë në New York City dhe Los Angeles. Gjatë viteve, kam bërë çmos për të ofruar një vizion tjetër përmes shkrimeve të mia.
Gjatë rrugës, herë pas here kam bashkëpunuar me Partinë Demokratike për çështje rurale në mënyra të papaguara dhe jozyrtare. Kam ofruar udhëzime për një senator amerikan mbi politikën rurale, kam marrë pjesë në një panel për çështje rurale për konferencën vjetore të demokratëve të Dhomës dhe më është nxitur fuqimisht të kandidoja për Senatin Amerikan në 2018 pas botimit të memoarit tim për rritjen time të varfër, rurale në zemrën e vendit.
Nuk mund të them se kam mbetur me shpresë nga këto përvoja se establishmenti demokratik do të zgjohet ndonjëherë dhe do të përpiqet të flasë për demografinë apo edhe rajonin tim.
Duke zgjedhur si bashkëpunëtor të saj zotin Walz – i cili si anëtar i Dhomës së Përfaqësuesve të SHBA kritikoi me të drejtë partinë për paragjykimin e saj bregdetar në emërimin e udhëheqjes së grupit – nënpresidentja Kamala Harris ka ndryshuar kursin e partisë së saj dhe ndoshta të vendit tonë. Në anën e saj, një djalë nga një vend fermash i Mesperëndimit mund të flasë me besim dhe sinqeritet të vërtetat që as zoti Trump dhe as bashkëpunëtori i tij, JD Vance, nuk do t’i thonë:
Që për të gjithë racizmin e zëshëm, homofobinë dhe patriotizmin ekstrem të Partisë Republikane të sotme – e cila me të vërtetë ka dominuar zgjedhjet jashtë zonave metropolitane – Amerika rurale e vërtetë është e larmishme, plot emigrantë dhe njerëz me ngjyrë, njerëz gej dhe transgjinorë dhe njerëz autoktonë, madje edhe të bardhë të drejtë që punojnë dhe jetojnë me kënaqësi pranë tyre.
Që të drejtat riprodhuese, marihuana legale, shkollat publike, leja mjekësore dhe familjare e paguar, dhe kontrollet e prapavijës për blerjen e armëve janë mbështetur nga shumë votues në të dy anët e partive, madje edhe në vende rurale që duken të kuqe në hartat politike.
Që fermerët, barinjtë dhe kujdestarët e tokës kanë një hise kritike në adresimin e ndryshimeve klimatike, edhe nëse nuk përdorin të njëjtën gjuhë si aktivistët e mjedisit.
Që njerëzit në qytete të vogla janë shpesh njerëz të shpresuar, bashkëpunues që gjejnë zgjidhje kreative për problemet lokale dhe drejtohen nga një ndjenjë përgjegjësie ndaj komunitetit sesa nga një frikë ndaj atyre jashtë tij.
Duke përçuar dinjitetin dhe realitetin e asaj që përçmohet rastësisht në bregdetet si “vend fluturimesh,” zoti Walz flet hapur por elokuent në gjuhën e vendit tim dhe kështu mbush një hendek dekadash në mesazhet gjeografike për demokratët. Ai është gjithashtu, qartë, një djalë i pëlqyeshëm. Çfarë kënaqësie të shohësh një njeri që mishëron vendin tim në anën e zonjës Harris. Çfarë shërimi absolut për zemrën time rurale.
Duke parë mitingun emocionues dhe të gëzuar të Filadelfias, ku zoti Walz foli për herë të parë si bashkëpunëtor i zonjës Harris, nuk dëgjova asnjë nga kandidatët të përdornin termat “klasë punëtore” ose “varfëri”; “klasa e mesme,” termi i dashur nga politikanët demokratë, dukej i pasaktë dhe një mundësi e humbur në përshkrimin e sfondit të zotit Walz që përfshinte një qytet me më pak se 300 njerëz, punë në fermë, shërbim ushtarak dhe kolegj përmes G.I. Bill. Por “rural” – po, ata e pretenduan atë, dhe nuk ishte i zbrazët si në skenat e tjera politike.
Kur u raportua se zonja Harris kishte zgjedhur zotin Walz, burri im hyri brenda i mbuluar me baltë nga puna në traktor gjithë mëngjesin. Ai pa një fotografi në laptopin tim të zotit Walz me mëngë të shkurtra. “Shiko ngjyrën e lëkurës së tij,” vuri re ai. “Është e errët nga qëndrimi në diell.”
Me të vërtetë, ka një hije dhe teksturë në parakrahët e klasës time që ndoshta as dekada në zyrë të zgjedhur nuk mund ta shfuqizojnë. Të dy tundëm kokën me miratim. Mendoj se edhe gjyshi do të kishte tundur kokën./GazetaExpress/
