Gjatë periudhës së regjimit komunist, Shqipëria nuk botoi kurrë një biografi zyrtare të plotë për Enver Hoxhën, pavarësisht se ai la pas një seri veprash me rreth 80 vëllime. Edhe pas viteve ’90, mungon një jetëshkrim i bazuar në dokumente arkivore që të hedhë dritë mbi origjinën e familjes dhe jetën e tij. Në fondin personal të Hoxhës, në Arkivin Qendror të Shtetit, gjenden tre biografi të shkruara nga autorë të ndryshëm, të cilat nuk u bënë kurrë pjesë e literaturës zyrtare.
Biografia e parë, e vitit 1946, u përgatit nga Ndreçi Plasari. Ky libërth prej 58 faqesh u hoq nga qarkullimi pas pak muajsh, pasi emrat e bashkëpunëtorëve të përmendur në të filluan të eliminoheshin nga regjimi. Një tjetër biografi u shkrua në vitin 1950 nga Misto Treska, një figurë e afërt e Hoxhës që nga koha e Liceut francez të Korçës. Ky dorëshkrim prej 238 faqesh nuk u daktilografua kurrë dhe nuk u botua.
Në vitin 1969, Aqif Selfo, shok i fëmijërisë së Hoxhës, shkroi një tjetër jetëshkrim prej 124 faqesh. Ky dokument përmbante pretendime se Hoxha kishte dhënë provimet e vitit të dytë në Fakultetin e Drejtësisë në Bruksel. Megjithatë, dokumentet arkivore të universitetit tregojnë se Hoxha nuk kishte dhënë asnjë provim, duke hedhur dyshime mbi vërtetësinë e këtyre kujtimeve.
Për sa i përket periudhës së Liceut të Korçës, burimet arkivore tregojnë se Kristo Kono ka dëshmuar se drejtori i liceut, De Kurvil, ishte në dijeni të qëndrimit përparimtar të Enver Hoxhës dhe lidhjeve të tij me Grupin Komunist të Korçës. Këto detaje, së bashku me të tjera, mbeten pjesë e fondit personal të Hoxhës, ku shpesh vërehen ndërhyrje dhe korrigjime. Këto dokumente shërbejnë si dëshmi për përpjekjet e pasuksesshme për të ndërtuar një narrativë zyrtare të jetës së tij.
