Në Nish rusët e kanë bazën e spiunazhit por Serbia në dy raste ka dhënë votën pro Perëndimit e për ndëshkimin e Rusisë agresore në Ukrainë dhe i ka dërguar armë armatës se Volodymir Zelenski-t. A është shpërbërë Crna Ruka/Dora e zezë apo atë e kontrollon vet Aleksandar Vučić, Presidenti serb.
Nga Halil Matoshi
Serbia po heziton t’i vë sanksione ekonomike Rusisë, krahas Perëndimit!? Dhe për këtë ne flasim për vazhdim të rusifikimit edhe pse ambasadori amerikan në Beograd. Christopher Hill po përpiqet të na bind për të kundërten.
Por, Dritan Abazević ndonëse përuroi Fabrikën e vodkës “Beluga” në Nikshiq, të kompanisë ruse Noblewood Adriatic, ai u prit ngrohtë në Kosovë, madje me njëfar entuziazmi të çuditshëm!?
Serbia është në një luftë rreth 150-vjeçare me veten.
Serbia që nga Obrenović-ët e Karadjordjević-ët e deri tek Đinđić – e sëvoni edhe Vučić-i – është duke u ballafaquar me vetën, në një luftë ende pa fitues – ndërmjet Perëndimit dhe Rusisë, por që kjo mendësi e ka lënë shtetin ballkanik në shekullin e mesëm.
Serbët i sundon emocionalisht Kisha Ortdokse dhe popat (shumë nga ta klerofashistë) dhe sidomos UDB-a (BIA e sotshme) me “Crna Ruka-n” që kamuflohet në mënyrë të sofistikuar në strukturat e saj, dhe jo Qeveritë, sado të dalura nga vota e lirë.
Vuk Drašković këtë “faktor x” në shoqërinë serbe e karakterizon si ndërdije morbide serbe, sepse sipas tij për të njimijtën herë po dëshmohen të sakta fjalët e ish shefit të UDB-së serbe Jovica Stanišić-it, i cili pat thënë së në Serbi nuk ekzistojnë parti, as Qeveri e Kuvend, as Kryetar dhe as gjykata. Ekziston vetëm UDB-a.
Cila është kjo ndërdije morbide në qenien serbe?
Mbreti Aleksandar Obrenović-i ishte properëndimor – u vra në natën e 11 qërshorit 1903 bashk me Mbretëredhën Draga, nga grupi komplotist nën drejtimin e kapitenit Dragutin Dimitrijević – Apis, udhëheqësin e organizatës së fshehtë “Crna Ruka”/Dora e zezë.
Ata nuk kishin pasardhës prandej në krye të Serbisë erdhi Petar Karađorđević.
Pas abdikimit në pushtet erdhi i biri Aleksandar Karađorđević që ishte properëndimor – ai u vra nga një efektiv prorus i Organizatës Revolucionare Maqedonase, Vlado Černozemski në Marseille, më 1934.
Zoran Đinđić poashtu.
U vra nga Zvezdan Jovanović me urdhërin e liderit të paraushtarakëve “Beretat e kuqe” më 2003. Të njëjtit që vranë gjashtë nxënësit serbë në kafenenë “Panda” afër Pejës, me një plan komplotist të Radomir Marković-it, shefit të UDB-së.
Po kush janë shovenistët e organizatës Crna Ruka?
Grupi vrasës i infiltruar në policitë sekrete serbiane “Crna Ruka” (Dora e zezë) është krijuar nga koloneli famëkeq Dragutin Dimitrijeviq “Apis”, kurse aksioni i parë është kryer nga Vojvoda (kapiteni) Vojislav Tankosiq në Merdarë, më 22 tetor 1912, kur edhe nisi pushtimi i Kosovës dhe vetëm dy vjet më vonë me atentatin e Sarajevës (kur nga militanti I saj Gavrilo Princip me mbështetje të Vasa Čubrilović-it u vra Arqiduka i Perandorisë duale, Franz Ferdinand dhe u shkaktua Lufta e Parë Botërore.
Sipas shumë të dhënave, “Crna Ruka” i ka “nënshkruar” vrasjet më shokuese, Ivan Stambolić, gazetarit Slavko Čuruvija, atentatin ndaj eskortës së Drašković-it; pastaj të gjashtë të rinjve në kafeterinë “Panda”, më 1998, zyrtarit të EULEX-it, lituanezit Audrius Shenavicius dhe të serbit Dimitrije Janičijević nga Partia Liberale Serbe.
Zoran Đinđić, kryeministri i vrarë serb, por edhe presidenti serb Tadić ishin vetëm kukulla në duart e nacionalizmit serb. Kjo ua bënte më të lehtë punën elementëve terroristë të “Crna Ruka-s”, që në Serbi, Republika Srpska dhe në veri të Kosovës, të shtrinte kontrollin e plotë. Edhe Đinđić e Tadić ishin kukulla në duart e nacionalizmit shovenist serbian, por i pari ishte në parim properëndimor, ai mësynte që idetë e këtij nacionalizmi për “Botën serbe” t’ia përshtatet Perëndimit por nuk mbijetoi.
Boris Tadić në anën tjetër, ashiqare i frikësuar, nuk bëri asgjë, madje u bashkua me klerofashozmin rreth Kosovës. Perëndimi e di se nuk mund të ketë Serbi demokratike pa i thënë jo Kishës në shtet dhe pa i thënë jo rusifkimit. Sëkëndejmi nuk mund të ketë liderë demokratë pa Serbinë Perëndimore e demokratike. Prandaj, po ky Perëndim pragmatik po e rimendon qasjën ndaj Serbisë, përmes arkitektit të kësaj marrdhënie të re, Chris Hill, i cili nuk hezitoi t’i premtonte Serbsë armë të teknologjisë më të re!?
Sigurish jo për ta nënshtruar Kosovën, por për t’u mbrojtur nga një inkursion eventual i Vladimir Putinit.
Besohet (beson edhe ShBA) se nëse e njeh Kosovën dhe mbijeton, Vučić mund ta orientojë Serbinë përfundimisht kah Perëndimi.
A do të ndërrojë Serbia kursin apo do të vazhdojë me rusifikimin e shoqërisë edhe në shekullin 21?
Kjo është pyetje njëmilionëshe.
Mirëpo ambasadori amerikan në Beograd, Christopher Hill është optmist.
Serbia ka sot një një lider i cili po lëviz nga Perëndimi. Njohës të mirë të ngritjës së tij nga koha kur bartte sanduk me birra për Toma Nikolić-in – Grobar dhe shërbente si ministër për propagandë i liderit fashist Slobodan Milošević, janë të bindur se Aleksandar Vučić do ta njohë brenda vitit Kosovën (pas themelimit të Asociacionit) dhe do ta kalojë Kapitullin 35 që i garanton integrim të shpejtë në BE.
A po shndërrohet një politikan i hazdisur i lëvizjës radikale (pasardhës ideologjik i çetnikëve) në një de Gaulle!?
Ai, e ka heshtur Kushën Ortodokse, liderët e Beretave të Kuqe (që vranë Djindjić-in) janë në burg, BIA-n e kontrollon përmes Vulin-it, porse Crna Ruka/ Dora e zezë kurrë nuk dihet ku e bë folenë, në banka (Milošević), në burgje (si Arkan) apo në nëntokën sebe (si Legia.)
Me gjasë, vet Vučić është kreu politik i kësaj organizate famëkeqe!?
