Nga Mongolia në Siçuan, një “cunami” rëre mbuloi qiellin me nivele ekstreme ndotjeje dhe dukshmëri të ulët. Skenat nga një film distopian vijnë prej qiellit mbi Kinën veriore, që s’u errësua nga shiu e retë, por nga një vello e trashë pluhuri në lëvizje.
Cikloni që filloi në tokat e thata të Mongolisë, zbriti në jug dhe në lindje, duke përfshirë më shumë se një duzinë provincash dhe duke arritur deri në pellgun jugperëndimor të Sichuanit, sipas Televizionit Qendror të Kinës.
Të dhënat satelitore dhe tokësore hartojnë me saktësi rrugën e fenomenit: pluhuri u ngrit nga Mongolia jugore, rajoni jugor i Xinjiang dhe Mongolia perëndimore e Brendshme.
Që nga mbrëmja e së premtes së kaluar, më 17 prill, erërat e forta kanë transportuar rërë dhe grimca të pezulluara në një hark të madh që ka mbuluar Kinën veriperëndimore, veriore dhe pjesën më të madhe të Kinës verilindore.
Në qytete si Turpan dhe Kashgar, atmosfera u bë pothuajse e padepërtueshme.
Dukshmëria ra nën një kilometër, ndërsa në zonat e Mongolisë së Brendshme, siç është Liqeni Guizi, stuhitë e rërës morën formën e fronteve të dhunshme, pothuajse “të ngurta”.
Matjet konfirmojnë madhësinë e fenomenit. Në stacionin Minqing në provincën Gansu, nivelet e PM10 arritën në 1,035 mikrogramë për metër kub, me dukshmëri të kufizuar në 1.4 kilometra. Edhe më ekstreme ishte pamja në Stacionin Dengou në Mongolinë e Brendshme: 1,698 mikrogramë për metër kub dhe një dukshmëri minimale prej 2.4 kilometrash.
Dhe ndërsa pjesa më e madhe e pluhurit ra mbi Kinën veriore, fenomeni nuk u ndal aty. Në dy ditët e fundit, pluhuri ka depërtuar në pellgun e Sichuanit.
Në Chengdu, vlerat e PM10 tejkaluan 600 mikrogramë për metër kub, me horizontin që u zbeh në 3 deri në 4 kilometra.
Kur kushtet janë të sinkronizuara (me erëra të forta në burim dhe qarkullim të favorshëm në atmosferë), fenomeni përsëritet me frekuencë më të madhe.
Historia
Të dhënat historike në Pekin janë zbuluese: nga viti 1949 deri më sot, tendenca ka qenë në rënie, por jo lineare.
Në vitet 1950, u regjistruan mesatarisht 63 incidente të tilla në vit, duke arritur kulmin në 89 në vitin 1954. Deri në vitet 1990, ky numër kishte rënë në mënyrë drastike në 5.7 incidente në vit.
Në nivel kombëtar, përsëritet e njëjta pamje: “stuhitë e pluhurit” të pranverës kanë rënë si në frekuencë ashtu edhe në intensitet nga 20.9 incidente në vit në vitet 1960 në 8.4 në dekadën e fundit. Në të njëjtën kohë, numri i ditëve me pluhur po zvogëlohet me 1.63 ditë në dekadë.
Megjithatë, kur erërat shtohen dhe toka lihet e ekspozuar, peizazhi mund të transformohet brenda pak orësh. Dhe pastaj, Kina është një kujtesë se, pas statistikave të përmirësimit, natyra gjithmonë ka fjalën e fundit.
