Prof. Dr. Dr. Halil Krasniqi, FWV (partia e pamvarur politike), Gjermani
Kosova po kalon një periudhë që kërkon më shumë urtësi politike, më shumë përgjegjësi shtetërore dhe më pak logjikë të konfrontimit të përhershëm. Edhe pse në shkurt 2026 u formua qeveria e re nën udhëheqjen e Albin Kurtit, pas një periudhe të gjatë bllokade politike, vendi nuk ka hyrë ende në një fazë qetësie të plotë institucionale. Përkundrazi, tensionet politike, vështirësitë në sigurimin e konsensusit dhe paqartësitë rreth funksionimit të plotë të institucioneve kanë treguar se stabiliteti në Kosovë mbetet ende i brishtë.
Në një shtet të ri si Kosova, politika nuk duhet të shihet si arenë për përplasje të pafundme mes partive, por si mekanizëm për ndërtimin e shtetit, forcimin e ligjit dhe mbrojtjen e interesit qytetar. Fatkeqësisht, për shumë vite, qytetari i zakonshëm ka parë më shumë krizë politike sesa rezultat konkret. Kjo e lodh shoqërinë, e dëmton besimin në institucione dhe i jep argument kundërshtarëve të shtetësisë sonë.
Sot, politika kosovare duhet ta kuptojë një të vërtetë të thjeshtë: Kosova nuk ka luksin të humbë kohë. Shteti ka nevojë për institucione funksionale, për një kuvend që prodhon vendime, për një qeveri që qeveris me vizion dhe për një opozitë që kritikon me përgjegjësi, jo vetëm me bllokadë. Raportimet e muajve të fundit tregojnë se, megjithëse qeveria është votuar, sistemi politik ka mbetur i ekspozuar ndaj krizave të reja, përfshirë vështirësitë për zgjedhjen e presidentit dhe rrezikun e rikthimit në cikël të zgjedhjeve të parakohshme.
Pikërisht këtu duhet të nisë reflektimi i madh politik. Kosova nuk fiton asgjë nga zgjedhjet e shpeshta, nga polarizimi i tejskajshëm dhe nga gjuha e ashpër që vetëm thellon ndarjet. Një vend me sfida të mëdha ekonomike, sociale dhe ndërkombëtare ka nevojë për bashkëpunim minimal shtetëror, sidomos në temat që prekin të ardhmen e vendit.
Veprimet që duhet t’i ndërmarrë politika kosovare janë të qarta.
Së pari, duhet ndërtuar konsensus kombëtar për funksionimin e institucioneve. Pozita dhe opozita nuk kanë pse të mendojnë njësoj, por duhet të bien dakord për rregullat bazë të shtetit: stabilitetin institucional, respektimin e kushtetutës, funksionimin normal të kuvendit dhe shmangien e krizave artificiale.
Së dyti, duhet një fokus real te zhvillimi ekonomik. Qytetarit në Kosovë nuk i mjafton më retorika patriotike, nëse ajo nuk shoqërohet me punësim, investime, mbështetje për biznesin vendor, reforma në arsim dhe në shëndetësi. Politika duhet t’i kthehet jetës së përditshme të njeriut. Një shtet bëhet i fortë jo vetëm me deklarata, por me ekonomi funksionale dhe me dinjitet social.
Së treti, Kosova duhet të ketë një qasje më të mençur dhe më të bashkërenduar në politikën e jashtme. Dialogu me Serbinë mbetet një proces i vështirë, por edhe i pashmangshëm në rrugën evropiane. Bashkimi Evropian ka theksuar edhe në prill 2026 se Kosova dhe Serbia duhet të vazhdojnë angazhimin në dialogun e lehtësuar nga BE-ja, ndërsa përparimi në disa çështje konkrete është parë si hap pozitiv. Politika kosovare duhet të shkojë në këtë proces me unitet më të madh të brendshëm, sepse përçarja e brendshme e dobëson pozitën ndërkombëtare të Kosovës.
Së katërti, duhet të forcohet seriozisht rendi dhe ligji. Kosova nuk mund të ecë përpara me institucione të dobëta, me mungesë besimi në drejtësi dhe me ndjesinë se standardet vlejnë ndryshe për njerëz të ndryshëm. Lufta kundër korrupsionit nuk duhet të mbetet slogan elektoral, por kriter ditor i qeverisjes. Vetë qeveria e re ka premtuar luftim të korrupsionit dhe forcim të shtetit demokratik, por këto premtime tashmë duhet të maten me rezultat dhe jo vetëm me fjalë.
Së pesti, politika duhet të prodhojë më shumë unitet në temat e interesit shtetëror: njohjet ndërkombëtare, anëtarësimin në organizata ndërkombëtare, partneritetin me SHBA-në dhe BE-në, si dhe sigurinë kombëtare. Në këtë aspekt, është domethënës fakti që Kosova po paraqitet edhe si kontribuuese në sigurinë ndërkombëtare, jo vetëm si përfituese e saj, siç u pa edhe me vendimin e parlamentit për të kontribuar me trupa në një forcë stabilizuese ndërkombëtare. Ky është sinjal se shteti ynë duhet të sillet me më shumë vetëbesim, por edhe me më shumë seriozitet institucional.
Kosova sot ka nevojë për një klasë politike që mendon si shtetformuese dhe jo si elektorale. Ka nevojë për njerëz që kuptojnë se pushteti nuk është pronë partie, por përgjegjësi para qytetarit dhe para historisë. Populli i Kosovës ka sakrifikuar shumë për liri, për shtet dhe për dinjitet. Prandaj ai meriton më shumë se zhurmë politike. Meritën e ka për vizion, stabilitet, punë dhe seriozitet.
Koha e improvizimeve duhet të marrë fund. Kosova nuk ndërtohet me krizë të përhershme. Ajo ndërtohet me institucione të forta, me moral politik, me kulturë dialogu dhe me vendime të guximshme në të mirë të qytetarit dhe të shtetit.
Nëse politika kosovare arrin ta kuptojë këtë moment, atëherë vendi mund të hyjë në një fazë më të pjekur të shtetndërtimit. Nëse jo, rrezikojmë të mbetemi peng i konflikteve të brendshme, ndërsa koha dhe mundësitë kalojnë.
